Bandgfx

De media, one big lie? (betoog)

De media speelt altijd een grote invloed op de bevolking. Spreekt de media wel de waarheid of zijn het delen van de waarheid en grotendeels leugens om zo een andere realiteit neer te zetten? Het verleden en het heden liegen er niet om. De media wordt gebruikt om de massa op het verkeerde been te zetten. Dit is een trieste en smerige zaak.

Creality, wat?

Creality is een term die is ontstaan door de illusie die de media wekt. Ze vertellen halve waarheden over onderwerpen. Je zit naar een realityshow te kijken en je gelooft alles wat er gebeurd, want het is tenslotte “reality tv”. Helaas is dit niet zo. Vaak zijn de mensen die deelnemen aan het programma ingehuurd en in het dagelijks leven acteur. Zo word je dus “om de tuin geleid.” Je kijkt naar een programma die de illusie van de realiteit weerspiegelt, maar in werkelijkheid een ingestudeerd toneelstuk is. “Creality” is dus gecreëerde realiteit gebaseerd op leugens en slechts een deel van de waarheid die mensen laat geloven wat niet waar is.

 

Vietnam, de verloren strijd.

Vietnam gaat in de boeken als de verloren oorlog door Amerika. Wat was nou het bijzondere van deze oorlog? Behalve dat het communisme het tegen het “sterke” kapitalistische Amerika moest opnemen, was er nog een belangrijk punt: de media liet alles zien. Door de wereldwijde opmars van de tv waren verhalen van ooggetuigen, berichten van het slagveld, rapportages uit het heetst van de strijd op de Amerikaanse tv een dagelijkse kost. Alles werd vertoond en alles kon gezien worden door de bevolking. De “bodybags”, het overmatig drugsgebruik, de rapportages over oorlogsmisdaden alles werd gepubliceerd. De oorlog werd de huiskamer van de bevolking letterlijk ingebracht. Dit leidde tot veel demonstraties van jongeren die door een kritisch geluid vanuit de media werden aangewakkerd. Er was zelfs zoveel binnenlandse commotie dat er onder de demonstranten doden vielen. Na de oorlog konden ook de veteranen er geen goed woord meer aan vuil maken. Tevens werd er, door de verloren strijd die zichtbaar op tv was, minder vertrouwd in eigen macht op internationaal gebied. Een slechte zaak natuurlijk als je eigen bevolking je niet meer “support”.

 

Irak, war for peace.

De Vietnamoorlog is een hele goede reden voor de media om alleen “creality” naar buiten te brengen. Er zijn bewijzen genoeg op tafel gekomen die wijzen op creality. “Van je fouten leer je”, wordt altijd gezegd. Dit geldt dus ook voor Amerika. Bush wilde al langere tijd Irak invallen, dat lijkt mij duidelijk, maar hij had een reden nodig. Als reden pakte hij de bekende aanslagen van 11 september. Irak zou krioelen van de terroristen en Saddam de wrede dictator zou massavernietigingswapens bezitten. Een land start altijd een oorlog uit eigen gewin in Amerika zijn geval: de wapenindustrie en de olie uit Irak. Als er niets te halen valt wat heb je er dan te zoeken? In eerste instantie zou het alleen een preventie oorlog worden om de massavernietigingswapens uit handen te nemen van Saddam om zo voor de werelds veiligheid te zorgen. Amerika en Groot-Brittannië waren zonder mandaat de oorlog begonnen. De meerderheid van de Verenigde Naties was het niet met de invasie eens. Een oorlog zogenaamd om het terrorisme aan te pakken, terwijl de dreiging van terrorisme nog nooit zo hoog is geweest als nu. De motivatie dat Irak een gevaar zou zijn, had de inlichtingendienst allang kunnen doorzien. Het kenmerk van een oorlog tegen een dictatuur is dat een dictator tot de laatste snik vecht. Dit was in Irak niet het geval. De o zo gevreesde Nationale garde legde de wapens al snel neer. Bush meldde dat op 2 mei dat de “militaire interventie” voorbij was, terwijl hij ondertussen al ruim een paar jaar aan de gang is. Er gaan genoeg theorieën deze dagen rond gebaseerd op gevonden bewijzen en feiten die aantonen dat er heel veel gelogen is. Zo zou 11 september een zoetmakertje en een complot geweest zijn om het volk zo te doen geloven dat het terrorisme naast de deur lag. De aanslag op de twin towers zou nog gerechtvaardigd kunnen worden of hij is heel goed in scene gezet. De vliegtuigen waren inderdaad gekaapt en vlogen in de torens, maar kerosine komt niet tot een brandpunt wat de balken van het gebouw konden laten smelten. Later waren er pas bewijzen van bommen, maar wie heeft die geplaatst. Amerika of terroristen? De andere aanslag was op het Pentagon. Hier liet de media een matig gat zien in het gebouw zien. Heel raar is dat er geen wrakstukken gevonden zijn en dat terwijl er een 200 ton wegende Boeing 747 ingevlogen was. De impact had ook vele male groter moeten zijn dan dat er getoond werd. Ook heel merkwaardig was dat er na de inslag gelijk mannen in nette pakken “wrakstukken” aan het verwijderden waren. In net pak, geloof je het zelf? Bij de Bijlmerramp kwamen er mensen in witte pakken ter bescherming tevoorschijn. Minuten na de inslag wordt bij een nabij gelegen benzinestation door FBI-agenten een video in beslag genomen uit een securitycamera, die exact op het inslagpunt stond gericht. Heel merkwaardig. Waarom worden wij voor de gek gehouden. Zijn Bush en Bin Laden soms grote vrienden? Misschien komen we er wel nooit achter. “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt zich wel”, het bekende Nederlandse spreekwoord die hopelijk waar is. Er is genoeg gelogen en waarschijnlijk komt dit met de jaren aan het licht en is Bush misschien wel de echte terrorist.

Citaat

“Het feneoneem van de onwerkelijke realiteit staat binnen universitaire kringen inmiddels bekend als “creality”: gecreëerde reality, een mix van werkelijkheid en bewustgemanipuleerde prestatievormen of omstandigheden, die de grens tussen fictie en bedrog langzaam maar zeker uit het bewustzijn van de gemiddelde mediaconsument aan het stoten is.”

Logo

Boeiuh! Een kijk op de samenleving van jongeren.

 

Jongeren kan alles niets meer schelen. Ze zuipen, blowen en zijn ongeïnteresseerd in zaken als politiek, oorlog en milieu. Ze studeren minder en kijken steeds minder het journaal of lezen een krant. Overstroming in Bangladesh? Boeiuh! Zolang het geen invloed op mij heeft is het goed. Lekker chilluh op de bank en je geen zorgen maken over de rest van de wereld. Volgens Rob Wijnberg is dit de visie van de jeugd en kunnen ze ook niets aan deze gedachtegangen doen.

 

Boeiuh, chilluh en pimpuh.

Deze hoofdstukken staan in het boek van Rob Wijnberg, journalist en student aan de Universiteit in Amsterdam, centraal. Boeiuh, chilluh en pimpuh is wat de huidige generatie vertegenwoordigd. Ze zijn niet geïnteresseerd, sporten amper en zijn veel bezig het individualisme. Ze kruipen liever achter de computer dan dat ze lekker staan te voetballen of een andere buitenactiviteit doen. Het boek geeft een kijk op de huidige samenleving van vandaag vanuit het jongerenperspectief. De voornaamste reden dat jongeren zich zo gedragen is volgens Rob door een “overload” aan informatie die ze naar zich toegeschoven krijgen. Hierdoor gaan ze selectiever naar onderwerpen kijken en vinden ze dingen minder interessant. Ten slotte kan je als individu weinig bereiken om de wereld te verbeteren en de huidige jongerencultuur is daarvan bewust. Rob schetst een tamelijk somber beeld in van de maatschappij. Een maatschappij met gecreëerde realiteit (creality) en wantrouwen van de consument door een kapitalistisch systeem. De grenzen tussen nieuws en entertainment vervagen. Wat is echt en wat niet? Elke dag is Irak op het nieuws met aanslagen en veel doden. Door de consistentie van informatie zijn jongeren snel geneigd het fenomeen “boeiuh” tevoorschijn te halen. Want het interesseert ons allemaal niet meer.

 

Een mening

Het boek Boeiuh is een opsomming van meningen van de schrijver. Je kan achterhalen dat hij filosofie studeert. Rob heeft het meerdere malen over “temptation island” een programma van Veronica. Met dit programma vergelijkt hij vaak met vergezochte onderwerpen de maatschappij en realiteit. Noem het naïef of klinkklare onzin. In zekere zin zitten er waarheden in zijn visie en daar kan men niet omheen. Aan de andere kant is het boek een visie van een persoon en daarom een onrealistische beschrijving van de maatschappij. Het is echter wel interessant om de visie van deze man te lezen en dus een aanrader.

 

 

Martijn Moseman

The Martimes

De felbegeerde krant is gepubliceerd.

Enjoy.

Introductieopdracht

 

Een nieuw einde

 
Ik woon ondergronds, de bovenwereld is al bijna compleet volgebouwd. De wereld is zo vol dat je maximaal 1 kind mag hebben, het liefst geen. Mijn vrouw en ik hebben het goed maar in het hoofd spookt het gevaar van buitenaf. Op aarde is het vrede, omdat het wordt bedreigd door een ander universum dat verder ontwikkelt is dan het onze. Bij dauw vallen we aan, misschien mijn laatste dag. Met opgeheven hoofd de strijd in ook al is victorie ver te zoeken.